เดือนสิงหา..กลิ่นไอวันแม่

เมื่อเข้าสู่เ้ดือนสิงหาคม ก็มีกลิ่นดอกมะลิเข้ามา เริ่มทำให้คนไทยนึกถึงพระคุณของบุคคลหนึ่งที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่เล็กจนโต คนที่ให้กำเนิดเรา กล่ามาเพียงเท่านี้หลายคนคงนึกออกแล้วใช่ไหมครับว่าเป็นใคร คนนั้นก็คือ “แม่” ของเรา มีใครบ้างที่ไม่รู้จักแม่ของตัวเอง…ผมเป็นคนที่อธิบายความรู้สึกไม่เก่งนะครับ ฝีมือในการเขียนก็คงยังไม่รู้เรื่อง จับใจความไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ ใกล้วันแม่แล้ว หากนับถอยหลังจริงๆ ก็คงไม่กี่วัน แต่สำหรับผม วันแม่ก็เหมือนทุกวันที่ผ่านไป เพราะแม่อยู่กับผมทุกวัน ถึงจะไม่ได้ใกล้กันบ่อยๆ เพราะผมเรียนอยู่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยกลับบานซักเท่าใหร่ แต่คงเป็นเพราะความห่างไกล ถึงทำให้ผมต้องคิดถึงท่านตลอดครับ

วันนี้เป็นวันฝนตก เคยมีป้าแก่ๆ ที่ทำงานเก่าของผม เขาเคยทักผมไว้ว่า “น้องคิดถึงบ้านใช่ป่าว ในเวลาฝนตก” ผมบอกไปว่าใช่ครับ เวลาฝนตก หากเป็นที่บ้านคงไม่ค่อยมีความรู้สึกนี้ซักเท่าใหร่ แต่พอมาอยู่ำไกลๆ อย่างในกรุงเทพฯ มันทำไมเศร้าจังนะ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน และเสียงฟ้าร้องที่เต็มไปด้วยเม็ดฝนโปรยลงมาสู้พื้นดินให้ชุ่มฉ่ำ  ทำให้ได้กลิ่นหอมของดิน อ่อนๆ ทำให้ใจหวนคิดถึงคนที่อยู่ที่บ้านอีกครั้ง ไม่รู้ว่าผมมีความผูกพันธ์กับสิ่งพวกนี้มาซะเหลือเกิน

ผมยังจำได้เสมอว่า พ่อ และ แม่ ได้สั่งสอนอะไรผมไว้บ้าง ผมว่าผมทำให้ท่านลำบากใจหลายเรื่องนะ แต่แม่ก็ไม่เคยบ่นเลย แต่ละเดือนผมใช้ก็หลายตังอยู่หากเป็นเมื่อก่อน ก็คงใช้แบบไม่ได้คิดมากอะไร แต่พอได้มาทำงานหาเงินเอง ก็เลยทำให้กลับไปคิดถึงท่าน ว่าแล้วแม่กับพ่อเราจะเป็นอย่างไรนะ แต่ละเดือนใช้เงินมากขนาดนี้ แต่นี่เรายังหาได้ไม่เท่าเขาเลย เราก็เหนื่อยมากสำหรับเด็กคนหนึ่ง แต่ที่เราขอท่านมันหลายเท่านักแปลว่า ท่านก็ต้องเหนื่อยมากแน่ๆ

ไหนๆ เดือนนี้ก็เดือนแห่งความรัก ซึ่งเน้นไปที่ความรักของแม่ที่มีต่อลูก ดังนั้น ปีนี้ผมขอให้เป็นความรักของลูกที่มีต่อแม่บ้างนะครับ เดือนนี้ผมจะกลับไปกราบเท้าแม่ กอดแม่ และอยู่กับท่านให้หายคิดถึงเลย หากเราไม่รีบทำในสิ่งที่เราอยากทำตอนนี้ หรือใครยังไม่ได้ทำ ผมขอให้รีบทำนะครับ เพราะอนาคตมันเดาไม่ได้จริงๆเลยว่ามันจะเป็นอย่างไร ถึงมันจะเป็นวันพรุ่งนี้ก็ตาม หากมีโอกาสอยากให้ตอบแทนพระคุณของท่านเลยนะครับ สุดท้ายผมขอฝากเพลง ค่าน้ำนม ให้ทุกท่านได้ฟังส่งท้าย…